Wegwerpluiers


De eerste wegwepluier werd in 1948 uitgevonden en gepattenteerd door Valerie Hunter Gordon, kleindochter van uitvinder Sebastian Ziani de Ferranti. Sinds hun introductie, meer dan een halve eeuw geleden, hebben de wegwerpluiers zich steeds verbeterd door het beschikbaar komen van nieuwe technologische ontwikkelingen zoals super absorberende vulling en elastiche randen. Hierdoor zijn wegwerpluiers tegenwoordig veel dunner, beter absorberend en goedkoper. De productgroep is de laatste jaren verder uitgebreid met zogenaamde luierbroekjes die gebruikt kunnen worden tijdens de zindelijkheidstraining van jonge kinderen.

Moderne wegwerpluiers bestaan uit verschillende lagen die de urine eenzijdig doorlaten en versprijden zodat deze in de absorberende kern goed opgenomen kan worden. Een andere veel voorkomende eigenschap van wegwerpluiers is dat ze beschikken over eenvoudig te gebruiken kleefsluiting. Wegwerpluiers voor de jongste baby's beschikken vaak over een kleurindicator waardoor aan de buitenkant van de luier te zien is of de luier nog droog is. Sommige wegwerpluiers bevatten ook geurtjes, lotion of olie die moet voorkomen dat de volle luier al te erg stinkt of om de babyhuid te beschermen.